27 yıl önce bugün, sadece bir sanatçıyı değil, bir zaman yolcusunu uğurladık. Barış Manço... Saçları, yüzükleri, kıyafetleri ve o bilge duruşuyla sanki bu zamana ve bu dünyaya ait değilmiş gibiydi.
"Dönence"yi dinlediğinizde hissettiğiniz o kozmik yalnızlık, "2023"ü yazdığında (1975'te!) gördüğü o gelecek vizyonu... O, bizlere yıldızlardan getirdiği hikayeleri anlattı. 7'den 77'ye herkesi ekran başına kilitlemesi, sadece karizmasıyla açıklanabilir mi? Yoksa o, evrensel bir dilde mi konuşuyordu?
Japonya'da binlerce kişiye Türkçe şarkılar söyletmesi, Ekvator'dan Kutuplara dünyayı arşınlaması... O bir dünya vatandaşı değil, bir evren vatandaşıydı.
Bugün, onun bedenen aramızdan ayrılışının 27. yılı. Ama enerjisi? O hala burada. Belki de o, görevini tamamlayıp kendi galaksisine dönen bir "Yıldızların Oğlu"ydu.
Özlemle, Barış Ağabey. Sen "Gülpembe"ye dönüşüp gittin, biz hala "Dönence"deyiz.